Ik heb een gekneusde rib. Dat is althans mijn eigen diagnose. De kans op kanker was nihil, aldus thuisarts.nl.
Hoewel het me niet is opgevallen, moet het tijdens de voetbalwedstrijd van afgelopen zondag zijn gebeurd. Een aanname via de borst misschien, of een klap tegen een schouder van de tegenpartij. Iets onhandigs in elk geval. Ik kan namelijk niet voetballen. Of nou ja, ik kán het wel; ik kan voetballen zoals een hond kan schaatsen.
Er zijn verschillende dingen die ik lastig vind. Neem verdedigen. Ogen op de bal, is het adagium, maar als ik dat doe, zie ik alleen maar heel scherp hoe de bal voorbijgaat. Scoren; nog zoiets. Iedere zondagochtend bid ik voor een doelpunt. Dat zit zo lekker, na afloop in de kantine. Mensen die langslopen geven je een klap op de schouder en zeggen: ‘goaltje hoor’. Het probleem is alleen dat mijn benen hun medewerking beëindigen zodra ik het strafschopgebied nader. Alsof ik zand probeer te scheppen met een A4’tje.
Het komt erop neer dat ik te veel nadenk. Aan gedachten heb je niets, tijdens een wedstrijd. In de rest van het leven trouwens ook niet. Eigenlijk heb je alleen iets aan gedachten wanneer iemand vraagt: waar denk je aan? En zelfs dan moet je vaak nog liegen.
Soms krijg ik een minuut lang de bal niet, en als het dan eindelijk gebeurt, denk ik: hebben we nog avocado’s? Anders moeten we die vanmiddag even halen. Het volgende moment ligt de bal voor mijn voeten. De omschakeling die daarop volgt, of beter gezegd: die daarop zou moeten volgen, of nog beter gezegd: die eigenlijk helemaal niet nodig zou moeten zijn, maar ja, als je dan toch in gedachten verzonken bent, kom dan op z’n minst weer terug naar de fysieke wereld – die omschakeling dus, van avocado’s naar actie, van denken naar handelen, is onbegrijpelijk. Dat bedoel ik letterlijk: die valt niet te begrijpen, en kan dus ook niet vanuit je gedachten worden georganiseerd. Als je dat toch probeert, ben je een hond op schaatsen.
Dus nu weet ik wat me te doen staat, aankomende zondag. De gekneusde rib heeft me het inzicht opgeleverd dat ik minder moet nadenken. Oftewel: dat ik niets hoef te doen. De vraag is alleen: hoe doe je dat?