Het generatieconflict is natuurlijk van alle tijden, maar de coronacrisis maakt het weer geschikt voor de verkoop. Op 29 augustus vraagt bevolkingsthermometer Wierd Duk zich af in De Telegraaf: ‘Dreigt er een conflict tussen de generaties nu de coronacrisis voortduurt?’ Op zijn Twitteraccount is dat vraagteken een paar uur later alweer verdwenen. In het stuk komen verschillende mensen aan het woord die allemaal op hun eigen manier deskundig zijn. Zo is er een ‘woordvoerder van millennials’, een schrijver van het boek ‘Het Millennial Mysterie’ en een historicus, Geerten Waling, want die is ook jong. Uit alles valt af te leiden dat Duk zelf het idee had dat er een generatieconflict dreigde, en dat iedereen die knikte toen hij dat voorlegde geschikt werd bevonden voor een interview.
Een dag later schrijft Frits Abrahams in NRC: ‘De oudjes moeten inschikken, begreep ik uit een artikel in De Telegraaf. De jeugd wil daten en dansen en geen nieuwe lockdown.’ Vooralsnog wil alleen Geerten Waling daten en dansen, maar vooruit, laten we hopen dat Abrahams niets van het artikel heel laat. Helaas heeft Abrahams een tweede bron voor zijn column: een debat bij OP1. Op 27 augustus waren Jort Kelder, Wouke van Scherrenburg en Gerdi Verbeet daar te gast om het oneens te zijn over het al dan niet bestaan van het generatieconflict. Na een instart van columnist Marianne Zwagerman, opiniërend psychiater Damiaan Denys en alweer Jort Kelder die alle drie iets heftigs zeggen – dikke mensen, dor hout, etc., want ophef volgen is hetzelfde als de waarheid naderen, luidt de mediawet – zijn de gasten aan zet. Ze delen uitsluitend persoonlijke gevoelens en anekdotes. Van Scherrenburg heeft het over ‘iemand uit mijn omgeving’, Kelder noemt ‘een artsenvriendje’ en Verbeet, die Kelder overigens van uitstekende repliek dient, voert een familielid op. ‘Mijn schoondochter werkt op school.’
Afijn, als iedereen weet dat niemand hier wijzer van wordt, is het aan de presentatoren Welmoed Sijtsma en Sander Schimmelpenninck om het vuur alsnog aan te krijgen. ‘Nu zie je een enorme polarisatie ontstaan tussen jong en oud,’ laat Van Scherrenburg zich uit de tent lokken. ‘Houd op met door elkaar schreeuwen,’ durft Jort Kelder te zeggen. Ondertussen denkt de kijker, waarmee ik de schrijver van dit stukje bedoel: over wie hebben jullie het precies? Want het schreeuwen gebeurt aan tafel.
Wanneer dan eindelijk iemand over cijfers begint, want die hadden we nog niet gehoord, zegt Kelder alleen dat het goed gaat in Zweden, waar minister Sander Dekker, die voor de gezelligheid ook nog aan tafel zat, op reageert: het gaat helemaal niet zo goed in Zweden. Nog een keer welles, nog een keer nietes, en de presentatoren zitten erbij en kijken ernaar.
Vier dagen later kondigt een van die presentatoren, Schimmelpenninck, op Twitter zijn column in de Volkskrant aan, over ‘het grote generatieconflict’, waarover nu toch geen twijfel meer kan bestaan. (Inderdaad, dat was op tv!)
Goed, dan is het nu aan jou, Frits Abrahams. Ontleed voor ons dit mediamechanisme. Maar Abrahams begint redenen te noemen waarom jongeren zich echt niet zo druk hoeven te maken om die ouderen. Blijkbaar is het conflict er dus wel. Pas in de laatste alinea zegt hij: ‘Het is verleidelijk om te geloven dat een generatieconflict groeiende is. […] Ik betwijfel dat.’ Nou, schrijf dáár dan je column over. Anders moet ik het doen.
Het is zoals dat spelletje waarin je als groep een woord aan elkaar doorfluistert tot er iets heel raars van is gemaakt. Het begint met iemand die generatieconflict zegt en voor je het weet vindt 73 procent van de ouderen jongeren egoïstisch en andersom. En misschien is het tegen die tijd nog waar ook. Want het verschil met dat onschuldige fluisterspelletje is dat de opinie-industrie voor veel mensen de belangrijkste bron van informatie is. En terecht. Het staat toch in de krant? Frits Abrahams schrijft dat echt niet zomaar.