De ontroerende psychologie van Sidney in Temptation Island

Hoewel de ramptoerist in mij Temptation Island dit seizoen maar een saaie bedoening vindt, omdat er naar zijn smaak te weinig levens in worden geruïneerd, blijf ik kijken. Iedere week opnieuw. En vooral vanwege Sidney.

Sidney is een goed onderhouden en vreselijk aandoenlijke bundel van spieren die weigert een blad voor de mond te nemen. Juist vanwege zijn ongecontroleerde manier van spreken is hij een lust voor iedereen met een beetje mensenkennis. Alle onzekerheden die bij hem naar boven borrelen, worden zo snel mogelijk in zelfbeschermende woorden naar buiten gesmeten.

Als Sidney twijfelt, weet hij alles zeker.

Tijdens een van de kampvuren – een merkwaardig samenkomen waarbij de mannelijke deelnemers naar beelden van hun vriendinnen kijken die door zogenoemde ‘verleiders’ tot aanraking worden overgehaald, onder vriendelijk sturend commentaar van de goedlachse Rick Brandsteder, die de diepste angsten in de harten van de mannen wil laten opleven om er leuke televisie uit te wringen – werd Sidney voorgeschoteld dat een van de verleiders ervoor zou zorgen dat zijn vriendin, Demi, ‘twee dagen niet meer zou kunnen lopen’.

Sidney was geschokt. Hij kwam in opstand, stak van wal over zijn respect voor vrouwen en zijn hekel aan mannen die dat niet hebben. Maar toen de noodzaak tot bescherming van de vrouw eenmaal was weggeëbd, bleef één onderdeel voor hem van belang: ‘Denkt die gast echt dat hij een grotere lul heeft dan ik?’

Dit is een van die momenten waarop iemand met mensenkennis zijn voorlopige conclusies trekt. Niet per se over het geslachtsdeel van Sidney – ik ben hier niet om mijn vermoedens uit te spreken over lichaamsdelen die ik nog nooit heb gezien – maar wel over zijn onzekerheid. Over zijn angst dat iemand misschien zou kunnen denken dat een andere man een grotere piemel heeft dan hij – want stel je voor.

Het uitgesproken zelfvertrouwen van Sidney is zó wankel dat het bij iedere potentiële aanval onmiddellijk een felle verdediging oproept, anders kan het niet overeind blijven. Voor de zelfgenoegzame kijker is het verleidelijk om zich hierdoor beter te voelen dan Sidney, om zichzelf in de handjes te wrijven en te concluderen dat Sidney een stuk lager staat op de ladder van persoonlijke ontwikkeling.

Maar dan zou diegene veel te makkelijk oordelen.

Wie zijn eigen onzekerheden niet kent, ziet ze alleen in de ander. En als je je niet bewust bent van je eigen manieren om de wereld van je af te duwen, om de meningen van een ander te weerleggen in plaats van ze te willen begrijpen, dan is het onvermijdelijk dat ook jij je als Sidney gedraagt wanneer je in het nauw wordt gedreven. Want die manieren heeft iedereen. De vraag is alleen of je ze zelf kent.

En nu denkt de bijdehante lezer: en jij dan, meneertje schrijver, dan ben jij toch ook een Sidney?

Zeer zeker. Ik ben een mens, en daarmee deels een Sidney. Een van de redenen dat de ramptoerist in mij zo graag naar Temptation Island kijkt, is dat hij voor een uurtje in de illusie kan leven dat naast hem, in hetzelfde lichaam, niet ook stiekem een Sidney huist. Maar als je dat, buiten dat uurtje ramptoerisme om, gewoon aan jezelf durft toe te geven, dan kun je die Sidney met open armen ontvangen.

Want wie de Sidney in zichzelf ontkent, wordt door de Sidney in zichzelf overmeesterd, waardoor je, zonder het zelf door te hebben, aan iedereen vertelt waar je het bangst voor bent – precies zoals Sidney openlijk twijfelt over de omvang van zijn seksuele gereedschap.

Kies voor de andere mogelijkheid, de wil om te leren, het nederige toegeven dat je jezelf nooit goed genoeg kent om een ander te vertellen waarom hij ongelijk heeft, en je bent meteen heel veel stappen verder.

Dan ben je als een man die durft te huilen in het openbaar, als een man die durft te zeggen dat hij een veel kleiner hartje heeft dan mensen denken, als een man die in Temptation Island seizoen 4 aflevering 8, als hij het door de pijn van een medekandidaat zelf ook allemaal even niet meer weet, durft te zeggen: ‘Je hoeft alleen maar zo met je – nou, misschien zelfs alleen maar met je pinkie – gewoon zo: poop, te doen, en ik ga huilen.’

Dan ben je de Sidney die de Sidney in zichzelf durft te zien, en een wijzer mens is er niet.